مي تراود ذوقم

مي درخشد طبعم

هست يك دم كه در آن شوق نگاه

ز شررهای نگاهت شکفد

مي خرامد عشقت

مي شكافد اشكت

هست يك شعله به جانم كه از آن

گرمي از مستي بودت بچشم

مي كشاند به برم

مثبت انديشه و شوق نظرت

مي پراند ز سرم

همه هذيان و نبود اثرت

و چنين پر ز تپش

يك تماشا به تو مي انديشم ...

دریا شروع آب و سرانجام بی انتها   *  دریا پر از خلوص و صادق و بی ادعا

دریا طلوع و غروبش نه مثلش دگر  *   دریا نگشته سیر و باشد پر اشتها

دریا تجلی عشق و شور و بی خودی   *    دریا نگاه عاشق کش بی ادعا

دریا نمودِ ابهتِ پر از غرور     *     دریا سلوک عارف عاشق نما

دریا تمام هر آنچه در یک زندگیست   *    دریا شروع قصه عشق است و ابتلا ....

نعره اي آمد 

فروخوردم 

دلم تركيد

بي فرياد

دل بندم

نه بندي و نه سدي

من تمامش را فروخوردم

چو حيواني سبك انديشه 

در فكرم

كه يك دريا نگاهت را

به يك لحظه فروبلعم

سكوتي هست و آرامش

ولي فرياد از فرياد

در ذهنم

كمين كرده 

تمام هستيم

را يك تنه 

با حرص بي وزني

 فروبردم ...

يك قطره مي چكد از نگاه تپيده ات

رنگي نداشت صورت رنگ پريده ات

*************

خط نگاه مرا خط عمر دريد

نقشي نماند به صورت سخت تكيده ات .....

یک قطره از شکوه غرور تو می چکد

بر روی گونه های زرد سرمادیده ات

************************

آتش گرفت دل و تابیده شد نگاه

بر روی چهره جذاب رنگ پریده ات

************************

ناگاه محو شد آن قطره از وجود

لرزش گرفت و تپید قلب ناتپیده ات

************************

عاشق شدی ...............

دلا ابر بهاره

تو قلبا غم ياره

طبيعت پر رازه

نگاهش چو يه سازه

طبيعت پر رنگه

خالي از غم جنگه

غم خون و غم دود

غم پول و غم سود

شكار دل پاكه

دل از غم سينه چاكه

.................

صدا !... چك چك بارون

مياد از توي ناودون

نگاهم به نگاته ....

        نامه اي تلخ

توي خلوت شبانه

در سكوتي بي ترانه

مي نويسم نامه اي تلخ

از نگاه اين زمانه

مي نويسم از غم و درد

از سكوتي در شب سرد

مي نويسم تا بنالم

همچو برگي كه شده زرد

مي نويسم روي شيشه

مي روم من تا هميشه

مي روم جائي كه عاشق

سرخور و دل خور نمي شه

مي روم تا ساحل دور

از چنين دنياي ناجور

مي روم با تيرگي ها

مي روم تا دشت پرنور

مي روم با شوق رفتن

خسته از دنياي گفتن

مي روم تا بي نهايت

مي رهم از هر چه خفتن

مي نويسم امشب از دل

مي پرم از آب و از گل

مي شوم چون بنده اي پاك

بر خداي خويش مايل

                            ( م – نگاه )

انتظار

هميشه منتظر

هميشه انتظار

شكفته مرغ دل

به باغ انتظار

نگاهم به چشمه سار

به سوداي غار

وجودم همه نگاه

به فرداي بي انتها

دلم در تپش

جهان در جهش

به سوي نگاهي

كه بي انتهاست

فراسوي ما

غباري مهيب

در آن سوي دل

زند جان نهيب

ولي همچنان

منم منتظر

صدا كن مرا

تو از جان و دل

                            ( م – نگاه )

اين مثنوي در حقيقت خاطرة نخستين ديدار من با استاد مرحوم خاكساري در كتابخانة مركزي دانشگاه قردوسي مشهد مي‌باشد و در پاسخ به مثنوي افطاريه ايشان سروده شده است.

روزي از ايام زيباي بهار                    

چون نسيم آمد زسوي كوي يار

با زبان طعنه گفتا اي رفيق                  

دل بكن با ياد يار خود رقيق

از رفيق خود چه‌ها داري خبر؟                

از نسيم كوي او فيضي ببر

رفتي و از ياد او غافل شدي                 

چون زميني خشك و بي حاصل شدي

پس چه شد آن عهد دوران قديم             

كه بماني تا ابد بهرش نديم

پس كجا رفت آن همه راز و نياز            

 از تو خواهش از حبيبان تو ناز

بر لبانت چون نباشد ذكر دوست             

گويم او ديگر نباشد فكر دوست

با كلامي حاكي از عشق و صفا               

گفتم اي پيغام يار باوفا

تو براي جان من بودي طبيب                   

چون تو بودي حامل عطر حبيب

جان من ليكن نمودي در عذاب                

از سخنهايي كه گفتي ناصواب

كي شدم غافل ز ذكر يا صديق                 

در دلم چون حك بود نام رفيق

قلب من دارد به هر ضربه پيام                

عاشقم بر روي يار خوش مرام

دل كند با ياد يار خود خروش                 

گرچه باشد اين زبان اكنون خموش

چون به پايان آمد اين گفت و شنود            

با خودم گفتم كه غم بايد زدود

مي‌شوم اكنون به سوي كوي دوست            

تا ببينم مه جمال روي دوست

مي‌روم اكنون به سوي مركزي                    

بهر ديداري ز يار درگزي

با چنين عزمي كه باشد منقبه                     

رفتم و داخل شدم در مكتبه

كشوري ديدم زدنيا بي‌نياز                        

با محيطي ساكت و پر رمز و راز

قطعه‌اي از عرش رب‌العالمين                    

كه فتاده گوئي اكنون بر زمين

معدن تاريخ افكار بشر                           

كه در آن باشد زخير و هم ز شر

ساحت راز و نياز اوليا                           

معبد و شكرانه گاه اصفيا

مركز علم و معلم پروري                       

كه كند بر هر مكاني سروري

مسكن دانش پژوهان شهير                     

مرجع مردان عامي و امير

منزل خودسازي و خودباوري                 

جاي خلق دانش و نوآوري

لولياني شوخ و شاد و با نشاط                 

بهر خدمت كرده‌اند آنجا بساط

الغرض دنبال منصور جوان                     

پرس و جو كردم ز اين و هم ز آن

چون نديدم رد پايي من از او                   

گشتم آخر نااميد از جست و جو

با دلي زار و غمين و نا اميد                     

گوشة كنجي رها گشتم وحيد

ناگهان ديدم جمالي دلربا                         

مي‌كشد جان را چو يك آهن ربا

چهر‌ه‌اي نوراني و بس با صفا                     

از براي جان بي تابم شفا

مردي از مردان اهل علم و دين                

كه بود دل پاك و دور از هر چه كين

گوهري كمياب و دري در صدف             

كه نكرده خودنمايي را هدف

خنده‌روئي صاحب اخلاق پاك                 

كه كند او سروري بر اهل خاك

گوشه‌گيري از اميران سخن                      

كه ز دونان جهان ديده محن

پيش او رفتم كه تا گويم كلام                  

پيش دستي كرد بر من در سلام

با نكوخلقي بگفتا اي جوان                     

شعر تو باشد چه دلچسب و روان

چه نكو گفتي ز استادان خود                   

مدح نيكو كردي از ياران خود

آفرين و مرحبا بر ذوق تو                    

ريشه دارد اين سخن در شوق تو

بعد از آن اظهار لطف بيكران                 

من گرفتم شعري از او ارمغان

نكته‌ها ديدم در آن ابيات ناب            

منفعت‌آور براي پيرو شاب

آن زره‌ساز جوان اهل قال                     

كه رفاقت مي‌كند با اهل حال

داده در اين شعر خود او با شتاب       

مثنوي خاكساري را جواب

محمدزره‌ساز (م – نگاه)

مثنوي افطاريه

 در شب پاياني ماه صيام                    

شهد افطاري گوارا شد به كام

 در ميان ما رفيقان شفيق                    

رادمردي بد لقب او را صديق

گفت كه اي ياران با صدق و صفا        

مي كنم بر وعده خود من وفا

خواهم اينك بر شما احسان كنم

جملگي را يك شبه مهمان كنم

ليك چون دوريم از ماواي خويش

خسته كار و فكار از نوش و نيش

كيست تا زر گيرد و زادي خرد

يك تن ديگر به همراهش برد

ناگهان مردي دلير و شيرگير

در ذكاوت بي بديل و بي نظير

نام نيكويش بدان ساسان بود

كارها را جمله ز او سامان بود

خدمت خلق است او را خود هدف

ز اين هنرها او بسي دارد به كف

دامن همت به بست او بر ميان

سوي بازار و خيابان شد روان

زيرك آن آزاده با شور و شتاب

بر براق آهنين مي زد ركاب

بود درويش آن جوان با وقار

در پي آوردن ديگ و تغار

شد براتي سوي مطبخ بهر چاي

تا كه تر سازد گلوي و حلق و ناي

قنبري آن قنبر مولا علي ( ع )

شد حسن همراه او همچون يلي

قابلمه بر دوش و با جوش و خروش

بانك تكبير آمد آن لحظه به گوش

قنبري گفتا حسن اين شلف نيست

اي برادر كار سلف جز جلف نيست

زود بايد رفت و مي بايد تلاش

ورنه خالي مي شود آن ظرف آش

من به همراه يكي مردي فهيم

زير لب با ذكر رحمان و رحيم

از ميان مكتبه بيرون شديم

بهر استهلال تا ايوان شديم

چشمهامان تار بود از خستگي

لب به مثل چوب خشك از تشنگي

ناگهان آمد ندا كه اي دوستان

وقت افطار است و هنگام اذان

بر سر خوان خدا مهمان شويد

سوي ميز و جانب سفره رويد

با خلوص و شادي و شور و نشاط

جملگي بنشسته بر دور بساط

محفلي گرم و صميمي داشتيم

در دل هم بذر الفت كاشتيم

عرش رب العالمين چون در دل است

لطف حق همواره ما را شامل است

بندگاني قانع و زحمت كشيم

حاش لله منت دونان كشيم

گو به خصم اين گوي و ميدان و چمن

" گر تو بهتر مي زني بستان بزن "

كار باشد صيقل جان و روان

عار باشد تنبلي اين را بدان

تو نخواندي اي برادر مثنوي

پي نبردي بر كلام معنوي

كان قنديم نيستان شكريم

هم ز خود روييم و هم خود مي خوريم

خاكسارا مثنوي را كن تمام

با پيام سعدي والا مقام

" شكر نعمت نعمتت افزون كند

كفر، نعمت از كفت بيرون كند "

استاد خاكساري

عيد سعيد فطر 1415 قمري = 11 اسفند 1373

تقدیم به سید محمد جدی عزیز

کتابداری که پس از یک عمر کار مخلصانه به افتخار بازنشستگی نائل شد

يك بار ديگر او گذشت از كنار من

آرام و بي صدا

پر از حس بندگي

در دست خود گرفته يك جلد معرفت

آهسته رفت به تالار فرزانگي

آري گذشت

گذشت او از كنار من

من لحظه اي ز مرداب خود شدم رها

ديدم گذشت، رفت

رفت به آهستگي....

آري؛ نگاه مرا دوخت لحظه اي

آن چهره صميمي پر رنج و درد

يك جذبه گويا مرا كشيد

از تارگاه خود به سويي كه رفت

او رفت

پس از شعله ور كردن اميد

از پيش من گذشت به آهستگي

من ماندم عاقبت خودم با خودم

با يك نگاه پر از دلبستگي


( م – نگاه )

یا رب این عادت چه می باشد که اهل ملک ما

گاه بیرون رفتن از مجلس، ز در رم می کنند

جمله بنشینند با هم خوب و برخیزند خوش

چون به پیش در رسند ، از یکدگر رم می کنند

همچنان در موقع وارد شدن بر مجلسی

گه ز پیش رو، گهی از پشت سر رم می کنند

در دم در، این یکی بر چپ رود، آن یک به راست

از دو جانب دوخته بر در نظر، رم می کنند

بر زبان آرند بسم الله، بسم الله را

گوئیا جن دیده، یا از جانور رم می کنند

اینکه وقت رفت و آمد بود، اما این گروه

در نشستن نیز یک نوع دگر رم می کنند

این یکی چون می نشیند، آن یک از جا می جهد

تا دو نوبت، گاه کم، گه بیشتر رم می کنند

فرضا اندر مجلسی گر ده نفر بنشسته اند

چون یکی وارد شود، هر ده نفر رم می کنند

گوئی اندر صفحه مجلس فنر بنشانده اند

چون یکی پا می نهد روی فنر رم می کنند

نام این رم را چو نادانان، ادب بنهاده اند

بیشتر از صاحبان سیم و زر رم می کنند

گر وزیری از در آید، رم مفصل می شود

دیگر آنجا اهل مجلس، معتبر رم می کنند

هیچ حیوانی ز جنس خود ندارد احتراز

وین بشرها از هیولای بشر رم می کنند

از برای رنجبر، رم مطلقا معمول نیست

تا توانند از برای گنجور رم می کنند

                                                  ( ایرج میرزا )

شعری به مناسبت سال پیامبر اکرم ( ص ) :

شکفته شد کلام من به نام محمد                خداست ساقی و جمله مست ز جام محمد

شکوه و جلوه هستی، دوام دو عالم              بود  به  یمن  وجود  و  دوام   محمد

چه سال نکوئی و چه فخر بی بدلی             که  اقتدا  شده  است  بر  مرام  محمد

دلم گرفته از این گفته های بی حاصل          بیا   دوباره  بخوانیم   کلام   محمد

اگر چه گنه کرده ام ولی بود فخرم             که  بنده  را  صدا كنند " غلام محمد "

به روز محشر بود امید من عاصی                که  بشنوم  از   شوق   سلام   محمد

                                                                    محمد زره ساز ( م – نگاه )

(( قسمتی از موش و گربه ی عبید زاکانی ))

ای خردمند زیرک دانا

قصه موش و گربه برخوانا

از من این داستان شیرین را

گوش کن همچو در غلتانا

این شنیدم که گربه ای خونخوار

بود چون اژدها به کرمانا

گربه ی دوربین شیر شکار

کهربا چشم و تیز مژگانا

شکمش طبل و سینه اش قاقم

تیزچنگ و ستبر دندانا

با عروسان میان جامه خواب

کدخدا را به خانه مهمانا

رهبر دیگ و چمچه و کاسه

مشرف صحن و سفره نانا

از غریوش به وقت غریدن

موش بیچاره شد هراسانا

هر کجا بو به خردنی بردی

بربودی ز خام و بریانا

روزی این گربه شد به میخانه

از برای شکار موشانا

در پس خم می نمود کمین

همچو دزدی که در بیابانا

ناگهان موشکی ز دیواری

جست بر خم می خروشانا

سر به خم نهاد و می نوشید

مست شد همچو شیر غرانا

گفت کو گربه تا سرش بکنم

همچو گویی زنم به چوگانا

گربه در پیش من چو سگ باشد

گر شود رو به میدانا

گربه این را شنید و دم نزدی

چنگ و دندان زدی به سوهانا

ناگهان جست و موش را بگرفت

بفشردش به زیر دندانا

موش گفت که من غلام توام

در گذر از من و گناهانا

مست بودم اگر بدی گفتم

بد بگویند جمله مستانا

گربه گفتا دروغ کمتر گو

نخورم من فریب و دستانا

می شنیدم هر آنچه می گفتی

تف به روی تو نامسلمانا

گفت و آن موش را بکشت و بخورد

پس به مسجد بشد خرامانا

دست و رو بشست و مسح کشید

ورد می خواند همچو ملانا

(( کای خدا توبه می کنم که دگر

ندرم موش را به دندانا

بهر این خون ناحق ای داور

من تصدق دهم دو من نانا ))

ابتدا یک شعر طنز از استاد ابوالقاسم حالت با عنوان " خوراک سه رنگ "

شاد ز حس وطن پرستی خویشم

گر چه نصیبم همیشه سختی و تنگی است

گشته خوراکم به رنگ پرچم ایران

چونکه خیار و پنیر و گوجه فرنگی است

زحمتها و رنجهای طاقت فزسایی که دانشمندان و علمای ما به منظور تحقیق و مطالعه می کشیدند بر هیچ کس پوشیده نیست. شعر زیر با عنوان " نسخه احوال " از استاد گلچین معانی گویای این همت مردانه پیشنیان ماست :

هر چند که یک ره خبر از خویش ندارم

جز وادی تحقیق رهی پیش ندارم

از قافله رفته مرا هست خبرها

لیکن خبر از زندگی خویش ندارم

کارم همه تحقیق در اوراق عتیق است

و ز خویشتنم غافل و تشویش ندارم

مصروف کتاب است مرا تا نفسی هست

از عمر گرفتم نفسی بیش ندارم

گر کاغذ زر نزد عوام است به خروار

گو باش، که من جز دو سه من فیش ندارم

شد مکتب من مدفن من کز پس مردن

خاکی که بپوشد تن درویش ندارم

می نوش و مکش رنج که در عالم تحقیق

من جز دل ریشی که خورد نیش ندارم

بیهوده نه از یار و دیار آمده ام دور

امید به یاران جفاکیش ندارم

عمرم سپری گشت پی مصلحت غیر

عقلی که بود مصلحت اندیش ندارم

گلچین به جز از مطلع غرای نظیری

مصداق مقالی من دل ریش ندارم

جز نسخه احوال کسان پیش ندارم

هرگز نظری بر ورق خویش ندارم

در هجوم بی خیالی

در سکوت دلربائی

می رسد موجی غم افزا

از شب تار جدائی

بر وجودم گشته حاکم

ترس از بی خانمانی

می رود جانم به جائی

تا بمیرد در جوانی

آن مکان جائی نباشد

جز کویر بی محبت

سنگدل بازار گیتی

منشاء حس مذلت

تارگاه دل فریبی

خوابگاه شوق رفتن

شعله گاه بی بخاری

بستر احساس مردن

می شوم چون سنگ پاره

ساکت و خاموش و بی غم

حرف دل را من شنیدم

زین سبب پشتم شده خم

می کنم رم از فریبت

از نگاه بی خدایت

هر چه بودم، هر چه هستم

می کنم اکنون رهایت

                               ( م- نگاه )

مرحوم حبیب یغمایی مسئول مجله معتبر یغما چنین وصیت می فرماید :

من نمی خواهم که بعد از مرگ من افغان کنند

دوستان گریان شوند و دیگران گریان کنند

من نمی خواهم که فرزندان و نزدیکان من

ای پدر جان، ای عمو جان، ای برادر جان کنند.

من نمی خواهم برسم سوگواری یا خبر

در جراید قصه مرگ مرا اعلان کنند

من نمی خواهم پی تشییع من خویشان من

خویش را از کار وادارند و سرگردان کنند

من نمی خواهم و گرچ این خواستن بس نابجاست

کاین تن فرسوده ام را دفن در تهران کنند

من نمی خواهم پی آمرزش من قاریان

با صدای زیر و بم ترتیل الرحمن کنند

من نمی خواهم که در ترحیم من یاران من

مجلسی سازند و تحسین مرا عنوان کنند

آنچه در تحسین من گویند بهتانست و بس

من نمی خواهم مرا آلوده بهتان کنند

من نمی خواهم بکوی خانه ام همشهریان

شامگاهان ز این سوی و آن سوی آتشخوان کنند

من نمی خواهم خدا را بیگناهی گوسفند

بهر اطعام عزاداران من قربان کنند

من نمی خواهم که از اعمال ناهنجار من

ز ایزد منان تمنا بخشش و غفران کنند

جان من پاکست و چون جان پاک باشد باک نیست

خود اگر ناپاک تن را طعنه نیران کنند

من نمی خواهم که اشعار من و آثار من

ثبت در دفتر کنند و جمع در دیوان کنند

مزد خدمت های دیرین مرا فرهنگ داد

من نمی خواهم به عنوانی دگر احسان کنند

در نمکزاری کجا از هر طرف فرسنگ هاست

پیکرم را بی کفن، بی شست و شو پنهان کنند

از استاد مسلم طنز خراسان استاد حسامی محولاتی :

با بسی فضل و هنر یکساله بیکارم یره

مو ز بیکاری دگه از عمر بیزارم یره

بس شده ای روزها دخلم کم و خرجم زیاد

مبلغی از هر کس و ناکس بدهکارم یره

دفتری دارم که اسمای طلبکارم توشه

هر که بینه پندره کارمند آمارم یره

قرض یکجا، گوشنگی یکجا، مریضی یک طرف

جون تو ای روزها خیلی گریفتارم یره

رنگ زردم ره که هستش زردتر از زعفرون

هر که بینه پندره یک ساله بیمارم یره

بس مدوزم چشمامو از فکر و حیرونی به چخت[1]

از سر شو تا سحر یک کله بیدارم یره

این گرونی هم که هر روزه قوز بالا قوز مره

میندزه هر روزی باری ور سر بارم یره

نمتنم چیزی بگم، ای درد دل کشته مو ره

مو گدا گوشنه رو مگن دارا و پولدارم یره

ملک و باغ و خانه و ماشین درم، پول کم دارم

خینگه نادار نیم مو بلکه ناچارم یره

نمتنم مو شعر خوبی هم بگم ای روزها

بسکه در هم برهم و مغشوشه افکارم یره

مو خودم استاد شعرم، با خودت یک وخ نگی

اقتباس از دیگری گردیده اشعارم یره

این چهار مصرع را چهار شاعر بزرگ خراسان در قالب طنز و به لهجه مشهدی در یک مجلس خودمونی سروده اند :

ملک الشعرا بهار : مو مخام خودمه برو[1] چشمه نوشت بزنم

ایرج میرزا : لبامه غنچه کنم، شرق تو گوشت بزنم

احمد بهار : دل تو سنگه، همو دلته به دست مو بده

شاهزاده محمد هاشم میرزا افسر : که به فرق رقیب خرده فروشت بزنم

به ياد دوست سفركرده ام كه برق نگاه و زلالي لبخندش هميشه در صفحه ذهنم حك شده مي ماند

" جمال محمدي "

با سلام. تصمیم گرفته ام که برخی از اشعار فاخر و زیبای سایر شاعران را نیز در این وبلاگ نقل کنم. به امید آنکه مورد توجه قرار گیرد.

يك حرف نخوانديم در اين كهنه خبرها

جز قصه تكرار اگرها و مگرها

افراشته طاقيست جهان گشته در آن نقش

با خون بشر بازي شمشير و سپرها

جز سردي از اين خلق بدانديش نديديم

قربان تو و لذت آن گرم خطرها

مرگست متاعي كه در آن نيست نزاعي

از ارث پدرها كه بماند به پسرها

برق نگه كيست شتابنده در اين دشت ؟

كز مجمر هر لاله عيانست شررها

ما را به كجا مي كشد آخر به شب تار ؟

گمگشته هدف ها و سراسيمه سفرها

آوازه گلگشت كه در شهر بلند است ؟

كز نكهت گل موج زند راهگذرها

اين مرغ شباهنگ ندانم ز كجا خاست ؟

كز ناله وي خون چكد از چاك سحرها

از هر وزش باد تپد دل مگر امشب

آورده ز گلزار من زار خبرها ؟

جز زير و زبر گشته خم گيسوي آن ماه

هرگز ننهم دل به دگر زير و زبرها

با لعل شكرخاي تو پيوست كه امروز

بر خوان سخن شعر من آميخت شكرها

                                                                                     " خليل الله افغاني "

در اين جهان پر شرر

من شعله اي افسرده ام

سوداي دردي در دلم

بشكفته ام، پرورده ام

دستي نيايد پيش من

تا بپراند خواب غم

هذيان يك انديشه اي

جان را شكافد دم به دم

در اين زلال آبيم

سبزينه جاني خسته ام

آخر چرا من اينچنين

در غصه ام دلبسته ام

فرياد من در انتها

پيچد به گوش اين جهان

خواهد نگاه شهپرم

پرواز تا اوج زمان

پرواز رويايي بيا

از جان بدر كن جان من

با يك عبور پر خطر

جان را بكن از آن من

آري؛ غروب دلغمين

افسرده و دلخسته ام

آهسته رو اي اخگرم

من بار خود را بسته ام

در اين جهان پر شرر

من شعله اي افسرده ام

سوداي دردي در دلم

بشكفته ام، پرورده ام

                                                          ( م- نگاه )

زندگي يعني كشش در امتداد بي كسي

                                                رفتن و رفتن ولي با يك بغل دلواپسي

زندگي يعني اميد و بيم و شوق و اضطراب

                                                فرصتي پرقيمت و باارزش و زيبا و ناب

زندگي يعني تولد از نبودن تا به بود

                                               در تكاپو گشتن و جاري شدن در طول رود

زندگي يعني شروع خود، شروع بندگي

                                                بر تمام خوب و بدهاي جهان دلبستگي

زندگي يعني پس از خوابي بلند و دلپذير

                                                 ديده هاي خود گشودن بي تمايل، ناگزير

زندگي يعني طلوع روح والا در بدن

                                               از مي ناب حقيقت جرعه اي در رگ زدن

زندگي يعني درون لحظه ها جاري شدن

                                               در مسير پر خطر، پر ادعا راهي شدن

زندگي يعني شدن در موج هستي غوطه ور

                                               از چنين موجي ز سر تا پا شدن يكباره تر

زندگي يعني نگاهي ساده و دل آتشين

                                               بانفوذ و دلربا عشق و محبت آفرين

زندگي يعني تپش يعني صداي پاي عشق

                                              مست و بيخود گشتن و باليدن از آواي عشق

زندگي يعني همه زيبائي و دلدادگي

                                              درد بي دردي نديدن با همه آزادگي

زندگي يعني تمام خاطرات خوب و بد

                                           آنچه از پيش دو ديده لحظه اي گرديده رد

زندگي يعني توكل بر خداوند بزرگ

                                             تكيه بر انديشه والا و بر روح سترگ

زندگي يعني رسيدن با تمام نارسي

                                            زير و بالاي تمام لحظه ها را وارسي

زندگي يعني گذرگاهي از اين دنياي پست

                                            رفتن و برجا نهادن در گذرگه هرچه هست

زندگي يعني سراسر شوق و سرتاسر حيات

                                             زنده بودن تا ابد حتي پس از فوت و ممات

                                                                    (( م – نگاه ))

                                        به مناسبت ایام محرم

در زیر لوای تو جنون داده به دست                   جامی  که  دلم را  بکند  باده پرست

جامی ز می نام تو در خون و رگم                     پاشیده  خداوند  جهان  روز  الست

مرغ دل مجنون من از روز نخست                     رفت و به سر کوی حریم تو نشست

بر درگه لطف تو خلائق شده جمع                    هر یک به نگاهی ازلی دل به تو بست

بر روی سر نیزه چو تابیده  رخت                      عالم شده از باده خونین  تو  مست

از  کرب و بلا  تیر بلا گشته  رها                      کان تیر بلا قلب دو  عالم  بشکست

                                                                               ( م - نگاه )

مجنون شده خلوت شبهای فراقم

بیخود شده خویشم و از وصف نهانم

لیلای من از روز ازل چون بدرخشید

دانست که من کشته آن تیر نگاهم

                                                                          ( م - نگاه )

دستهايم خاليست     

و نگاهم به افق       

دل به دريا زده ام        

در مسير تقدير           

چشمهايم بيناست

و دلم در تپش است

همه جا ظلماني

و جهان پرمعنا

معنيش عرفاني

خوشه چيني هستم

كه پي رد نگاه

كه پي تجربه اي

از اساطير كهن مي گردم

گاهگاهي به صدف مي نگرم

از زواياي وجود

لرزش محسوسي

بر تنم مي گذرد

شب من مي آيد

با همه تيرگيش

و من آهسته به ناز

سخني با قمر زندگيم مي گويم

با همه دربدري

مي مانم

به تمناي نگاهي

به طلوع خورشيد

و به آغاز سحر

شب من رفتنی است

و سحر نزدیک است

                                           ( م – نگاه )

با عرض سلام

در این وبلاگ برآنم تا سروده ها و واگویه های خود را عرضه کنم. امید که قبول افتد.

اهل دريايم

خانه ام كشتي ست

موجها را مي بينم

سوي من جاري ست

و در درونم ترس غوغا به پا كرده

لرز بر من چيره گشته

همچون رقص گلهاي داوودي

خوب بشنو

گويي صدايي مي رسد ز آن سو

گويي صداي آن مرعابي ست

كه به من مي گويد

آن ترس نيست

آن موج نيست

بلكه آن يك سيلي از عشقي اهورايي ست

                                                        محمد زره ساز ( م –  نگاه )